«در طول وحشت و آشفتگی مالی سال ۱۸۹۳، هزاران نفر بیکار شدند و درخواست‌های مربوط به دستمزدهای معوقه افزایش یافت. نسبت آلمانی‌هایی که به دنبال کمک بودند به تدریج به ۵۲ درصد از مراجعین کاهش یافت، زیرا این سازمان تلاش می‌کرد تا طیف وسیعی از نیویورکی‌ها را نمایندگی کند.»

"