۵ نکته‌ای که باید درباره دادگاه جانشین بدانید

در ایالت نیویورک، دادگاه جانشین، دادگاهی تخصصی است که در مورد اموال فرد متوفی ("متوفی") تصمیم می‌گیرد. دادگاه جانشین به خانواده‌ها کمک می‌کند تا پس از فوت کسی، انتقال دارایی‌ها و مسئولیت‌ها را مدیریت کنند و هرگونه اختلاف بین طرفین را حل و فصل کنند.

در دادگاه جانشین، قاضی «جانشین» و اموال متوفی «ترکه» نامیده می‌شود. اعضای خانواده که حق دارند از اموال متوفی سهمی ببرند، «مشارکت‌کنندگان» نامیده می‌شوند.

سه نوع دادرسی مربوط به اموال وجود دارد که می‌توانید در دادگاه جانشین ایالت نیویورک ثبت کنید. اگر شما مسئول رسیدگی به اموال یکی از اعضای خانواده متوفی هستید، نوع دادرسی مربوط به اموالی که ثبت می‌کنید به شرایط فردی شما بستگی دارد.

• مراحل رسیدگی به وصیت‌نامه زمانی آغاز می‌شود که متوفی وصیت‌نامه‌ای از خود به جا گذاشته باشد که دادگاه باید آن را بررسی و تأیید کند؛
• دعاوی مربوط به اداره اموال زمانی مطرح می‌شوند که متوفی وصیت‌نامه‌ای تنظیم نکرده باشد و دادگاه باید متولی‌ای را برای توزیع اموال منصوب کند؛
• رسیدگی به اموال کوچک، که به عنوان مدیریت داوطلبانه نیز شناخته می‌شود، زمانی ثبت می‌شود که اموال متوفی کمتر از ۵۰،۰۰۰ دلار ارزش داشته باشد.

وقتی شخصی در ایالت نیویورک با وصیت‌نامه فوت می‌کند، وصیت‌نامه باید در دادگاه جانشین ثبت و برای انحصار وراثت تأیید شود. انحصار وراثت فرآیند اثبات اعتبار وصیت‌نامه است. هنگامی که جانشین متقاعد شود که وصیت‌نامه از نظر قانونی قابل قبول است، مجری وصیت‌نامه که در وصیت‌نامه ذکر شده است، برای توزیع اموال متوفی طبق وصیت‌نامه منصوب می‌شود.

برای شروع مراحل انحصار وراثت، شخصی که در وصیت‌نامه به عنوان مجری وصیت‌نامه ذکر شده است، باید وصیت‌نامه اصلی (بدون جدا کردن منگنه‌ها)، گواهی فوت گواهی‌شده و فرمی به نام «درخواست انحصار وراثت» را به دادگاه جانشین در شهرستانی که متوفی در آن زندگی می‌کرده است، ارائه دهد. درخواست انحصار وراثت همچنین باید «صاحبان تقسیم» (یا ورثه) متوفی را فهرست کند. همه صاحبان تقسیم یا باید فرم انصراف از استناد را امضا کنند یا اخطاریه مربوط به وصیت‌نامه متوفی و ​​ثبت نام مجری وصیت‌نامه برای مدیریت اموال به آنها ابلاغ شود.

اگر دادگاه تشخیص دهد که وصیت‌نامه از نظر قانونی قابل قبول است، گواهی‌نامه‌ای صادر می‌کند که به مجری وصیت‌نامه اختیار توزیع اموال را می‌دهد. مجری وصیت‌نامه مسئول جمع‌آوری دارایی‌های متوفی، پرداخت هرگونه بدهی یا مالیات و در نهایت توزیع دارایی‌های باقیمانده بین افراد نامبرده در وصیت‌نامه است.

وقتی شخصی بدون وصیت‌نامه فوت می‌کند، گفته می‌شود که «بدون وصیت‌نامه» فوت کرده است. در این صورت، بستگان متوفی باید برای جمع‌آوری و توزیع قانونی اموال، اقدام اداری انجام دهند. معمولاً ورثه (یا «توزیع‌کنندگان») نزدیک به متوفی - مانند همسر و/یا فرزندان - اموال را به ارث می‌برند.

برای شروع یک روند اداری، نزدیکترین فرد متوفی باید یک کپی از صورتحساب پرداخت شده مراسم تشییع جنازه، یک گواهی فوت تایید شده و فرمی به نام «درخواست نامه‌های اداری» را به دادگاه جانشین در شهرستانی که متوفی در آن زندگی می‌کرده است، ارائه دهد. این درخواست همچنین باید نام افراد متوفی را که باید انصراف از ارجاع به متوفی را امضا کنند یا به آنها اخطاریه‌ای مبنی بر اینکه یکی از اعضای خانواده درخواست انتصاب به عنوان مدیر کل برای مدیریت اموال را داده است، ابلاغ کند.

پس از صدور حکم اداره اموال توسط دادگاه، مدیر اموال باید توزیع اموال را مدیریت کند. مانند «مجری» در مراحل انحصار وراثت، شخصی که به عنوان «مدیر اموال» منصوب می‌شود، مسئول جمع‌آوری دارایی‌های متوفی، پرداخت هرگونه بدهی یا مالیات و واگذاری دارایی‌های باقی‌مانده به «صاحبان تقسیم اموال» مطابق قانون است.

وقتی شخصی با دارایی کمتر از ۵۰،۰۰۰ دلار فوت می‌کند، صرف نظر از اینکه وصیت‌نامه‌ای وجود داشته باشد یا خیر، اموال او ممکن است به عنوان «دادرسی اموال کوچک» یا «مدیریت داوطلبانه» در نظر گرفته شود. اموال کوچک نمی‌توانند شامل اموال غیرمنقول (مانند خانه یا زمین) باشند، اما به خاطر داشته باشید که اموال مشترک ممکن است نیازی به طی مراحل دادگاه جانشین نداشته باشند.

برای شروع یک دادرسی مربوط به املاک کوچک، باید فرمی به نام سوگندنامه مدیریت داوطلبانه را ارسال کنید. لطفاً به وب‌سایت دادگاه‌های نیویورک برای دریافت راهنمای آنلاین برای تهیه‌ی سوگندنامه‌ای که باید در پرونده‌ی دادگاه جانشین خود ثبت کنید، به اینجا مراجعه کنید.

از دوشنبه تا جمعه، از ساعت ۱۰ صبح تا ۳ بعد از ظهر، با خط ویژه دسترسی به مزایا در Legal Aid به شماره ۸۸۸-۶۶۳-۶۸۸۰ تماس بگیرید.

اطلاعات این سند توسط The Legal Aid Society فقط برای مقاصد اطلاعاتی تهیه شده است و مشاوره حقوقی نیست. هدف از این اطلاعات ایجاد رابطه وکیل و مشتری نیست و دریافت آن به منزله رابطه وکیل و مشتری نیست. شما نباید بدون داشتن مشاور حقوقی حرفه ای به هیچ اطلاعاتی عمل کنید.